Sébastian Duchène

Even voorstellen. Ik ben Sébastian Duchène. De komende maanden ga ik aan het werk als stagiair bij De Publieke Zaak. Ik hoop hier nuttig te kunnen zijn en een berg aan ervaring op te doen. De eerste tekenen wijzen er op dat dat laatste in ieder geval moet lukken: de onvangst door het team was warm en hartelijk. Mijn enthousiasme is direct gewekt en ik sta te springen om te beginnen.

In augustus 2011 heb ik de studie Wijsbegeerte aan Universiteit Leiden succesvol afgerond. Voorafgaand hieraan heb ik enkele jaren in Delft Industrieel Ontwerpen gestudeerd. Nu is het voor mij tijd om de creatieve en analytische vaardigheden die ik in de afgelopen jaren heb ontwikkeld in de praktijk te brengen. Mijn studietijd is een ontzettend mooie tijd geweest, maar nu wil ik iets voor een ander kunnen betekenen.

Wat ik interessant vind aan De Publieke Zaak is dat ik hier de kans krijg om op een constructieve manier te werken aan een mooiere samenleving. Hoewel ik denk dat we in Nederland over het algemeen absoluut niet hoeven te klagen over het niveau van ons welzijn, is het mijn overtuiging dat verbetering op dit punt altijd moet worden nagestreefd. Ik zie vooral kansen voor verbetering in de manier waarop we onszelf een plek geven in de maatschappij.

Ik zie in de huidige samenleving een opmerkelijk fenomeen. De burger wordt vaak verweten egoïstisch te zijn. Als dit al een verwijtbaar iets is, kan egoïsme volgens mij niet worden aangewend als oorzaak van enige tekortkoming van onze samenleving. Ik ben egoïst in hart en nieren (en in omgeving, zie hieronder). Ik handel uit eigenbelang. Dat wil zeggen: ik kies voor het alternatief dat op het moment van kiezen het gunstigste voor mij lijkt. De kunst is nu de burger te laten zien dat een mooiere samenleving in zijn eigen belang is.

Een mooiere samenleving is essentieel voor een hoger welzijn. Zij raakt namelijk aan de kern van ons wezen: onze identiteit. Wie ik ben is niet louter een som van lichamelijke en geestelijke eigenschappen; mijn identiteit strekt zich uit tot ver buiten de grenzen van mijn lichaam, in een voortdurend samenspel tussen mijn lichaam en haar omgeving. Alleen daarom al is het van belang dat we onze omgeving vormgeven als een samenleving in de meest pure betekenis. Samenleven is veel meer dan elkaar niet voor de voeten lopen. Wij zijn de samenleving.